Dag 6 – Van water, water en nog eens water

Hoihoi,

Vandaag ging de wekker voor t eerst deze week. Hup, snel ontbijtje op de kamer, verantwoorde yoghurt met granola en koffie. De koffie ging alleen snel om door een ondoordachte actie van mij, met een snoertje. Oops… maar gelukkig hebben we een nieuw apparaat dus snel nieuwe gemaakt. We gingen maar op tijd onderweg om bijtijds bij de boot te zijn: we hadden een vaartocht met lunch geboekt op zo’n ouderwetse, nog in de vaart zijnde Mississippi raderboot.

Tijdens het wachten zagen we op de kade bij een oude aanmeerplek een hek VOL met slotjes. Zo’n fleurig gezicht! Wat liefde al niet kan betekenen!

Het via internet bestelde ticket kregen we vlot en we namen plaats in de grote open hal waarin waaiers de ruimte koelden.

Er begon een fluitorgel (hoe heet dat?) te spelen. De muziek was voor mijn niet heel herkenbaar maar wellicht ken je de deun? Het zorgde bij mij in ieder geval wel even een Fishermen’s momentje. Had zo uitgekeken naar deze tocht.. en nu was het zover. Zie je lucht en de wind? De meneer was op tijd uitgespeeld of het kwam werkelijk met bakken uit de lucht, zoveel dat het platform waar we liepen om te boarden, het water niet tijdig kon afvoeren. Dat leverde dan weer natte voeten op voor velen.

Niet getreurd: onder de paraplu van Ellen gingen we gearmd de loopplanken op en weldra konden we binnen aan tafel plaatsnemen voor de lunch. Die werd heel snel geserveerd, waarna we het ons lieten smaken. Een schoteltje pastasalade vooraf, gevolgd door een bord met pittige worst, iets mildere soort gebakken (creoolse) rijst met rijstmetbruinebonenmengsel en een stuk gebakken catfish. Het was lekker maar om half 12 zo’n lunch is iets machtig. We eindigden met een stukje taart.

Eennmaal buiten was het gewoon droog en warm. We gingen op zoek naar de raderen, dat was superleuk om te zien werken. Kijk ook eens naar het water? Mooi! Ik ben stil van zoiets ouds wat nog steeds werkt, zonder elektronica.

We hebben op elke verdieping een poosje gezeten en gehoord wat de kapitein te vertellen had over de omgeving. Ook was er de grootste suikerfabirek ter wereld te zien. Een rampzalig oud gebouw maar nog steeds in werking. “It’s Domino sugar Folks, Domino!” zei een oude reclame.

Een gezellig muziekje was er ook aan boord waarbij er wat gedanst werd.

Ergens moeten we zijn gekeerd want we hadden geen wind meer van voren en het varen ging wat trager. Maar op de oever van Algiers staan riante herenhuizen. Vlakbij de grote brug die het vasteland met Algiers verbindt zijn we weer gekeerd om aan te meren. De kapitein ziet vanuit de stuurhut niet exact de afstand tot de aanmeerplaats en krijgt dan hulp van een collega die in een roeptoeter wat aanwijzingen vertelde. Grappig om te zien maar t ging prima en geruisloos.

Hoe het uitgekiend was weten we niet, maar ook bij het verlaten van de boot plenste er een dikke wolkbreuk over het gebied. Zo mogelijk heftiger dan bij het inschepen. Door de regen, door de wind, dwars door alles heen kwamen we als verzopen katjes beneden aan. En het werd gezellig: we ontmoetten een paar demo’s uit Noord-Ierland en Engeland en Canada. Hoe water kan verbroederen…

Door de afnemende druppels heen zijn we nog wat winkeltjes ingedoken, onderweg terug naar het hotel. We moeten vanavond de koffers inpakken voor onze verhuizing morgen. Ben erg benieuwd wie wij gaan ontmoeten als we ‘s avonds onze swaps gaan ruilen. Leuk: nieuwe contacten bouwen, daar hou ik van!

Morgen meer over onze avonturen. Wij maken de fles wijn nog even leeg, dan hoeft die niet mee 😇

Groetjes, Ellen en Yolanda/”Attelyootje”