Dag 3 – van beignets tot taco’s

Hoihoi,

Onze derde dag alweer. Het is zondag dus we dachten: een rustig dagje.

We zijn deze keer weer in een tram gestapt, want we hebben dat mooie abonnement immers en wat niet veel kost, dus even de beentjes/voetjes sparen. Ja hoor: voor onze neus weg, niet erg want het is droog. Een kwartier gewacht op de volgende. Het weer is goed: warm en wat bewolkt. Goed voor Yootje. En voor Ellen. Daar gingen we, onderweg naar de French Market.

Eenmaal uitgestapt vinden we al snel de winkeltjeshal. Overdekt maar open, dus lekker fris zeg maar. Allerlei kraampjes met gezellige waar zagen we. Van hoeden en petten tot bijna damescorsetten – van alles wat dus. Er stonden grappige beeldjes van jazz muzikanten, die wil ik wel laten zien.

Er was ook een kraampje voor appelbeignets en cappuccino – daar hadden we trek in. Bij het bestellen ging het een beetje anders: het apparaat voor de koffie… was stuk. Hebben wij weer… maar de dame verwees ons naar een coffeshop waar ze de beste cappuccino zouden verkopen. Straatje uit, hoekje om, en dan… okee wij volgden het enigszins argwanend maar het was echt de moeite waard: schone zaak, de beste cappuccino. Ik ben van de weeromstuit vergeten om foto’s te maken, behalve van het bestel-hier bordje:

Misschien ga je dat bordje wel vaker op mijn site zien.

En het Café is echt een aanrader: perfecte cappuccino gemaakt voor ons.

Vervolgens zijn we een stukje wezen wandelen door de straten. Overal is wel iets te zien: zo staan er op de straathoeken de straatnamen opvtegeltjes in de stoep. Mooie sterke tegeltjes die in leesrichting de richting van de straat aangeven.

De Hurricanes houden ons ook wat gezelschap, zelfs als hobby?

Onderweg kom je van alles wat tegen::

Bij het water (lees: Mississippi) hebben we een poosje rustig op een stenen trap gezeten om te genieten van het briesje wat er stond, en het uitzicht op Algiers.

Onderweg kregen we dorst naar koud water en trek in eten. In een kleine supermarkt kochten we kip/ei wraps en water om die verderop op een trap voor het justitiehuis op te eten. Daar knapten we van op.

Hierna wilden we nog wat verder verkennen maar hebben we de beentjes/voetjes rust gegund en zijn weer in t trammetje gestapt voor een langere rit. De ramen stonden open, dat gaf nog wat verkoeling. Het uitzicht werd steeds mooier: het ene huis nig mooier dan de vorige, prachtige vergroeide bomen en even zo mooie parken langs de route.

Bij het eindpunt aangekomen konden we gewoon weer in dezelfde tram instappen. Omdat het eindpunt geen keerpunt had, is dat simpel opgelost: het achterste contact met de elekriciteitskabel werd losgemaakt om vervolgens de voorste te koppelen. En de bankjes dan? Achteruitrijdend door? Nee hoor: de bankjes werden met de rugleuning omgekiept zodat de zitting de rugleuning werd. Inventief toch zeker?

Thuis, huh… thuis…? In t hotel hebben we t een posje rustig aan gedaan. We hadden al wijn en chippies gekocht voor de avond en we hadden een winkeltje voor Burrito’s en Nachos gezien. On the go. Daar hadden we goed trek in. De twee porties hebben we gedeeld om ze zo allebei te proeven.

Het waren flinke porties maar toch ging het nagenoeg schoon op. Heerlijk! Ging er goed in na al die afgelegde miles vandaag.

Intussen is het bij jullie al licht aan t worden terwijl hier t nachtelijk uitgaansleven buiten goed te horen is. Toeters, muziek, vooral uitgelaten uitlaatgebruikers die flink gas geven om gezien te worden met hun gepimpte car. Ellen slaapt er gewoon doorheen, terwijl ik dit verhaal aan jullie schrijf.

We vinden alle reacties superleuk om te lezen, fijn dat jullie zo enthousiast met ons meeleven. Echt: superfijn en dankjewel daarvoor! Dikke kus.

Wel, ik ga ook een oogje dicht doen, mijn snaveltje toe. Ik zeg welterusten lieve mensen!