Dag 4-15 Fort Lauderdale – Miami v.v.

Hoihoi,

Vandaag hebben we een rit gemaakt naar de Everglades om daar met een airboat een tocht te gaan maken. Zo’n boot is een platte schuit met bankjes voor de mensen die niet allen nieuwgierig zijn wat de natuur daar te boeden heeft maar ook aligators willen spotten. Wij waren ook benieuwd of er een paar van die engerds ons bang wilden maken door spontaan uit het water tevoorschijn te komen. Maar vooral zijn we in de boot gestapt voor de kick die de snelheid van de boot heeft. Het is een gekke gewaarwording dat hij over het sawgrass glijdt en nergens in blijft steken. Sawgrass is een sterk soort gras wat daar groeit. Het bovenstuk kun je beetpakken en naar boven toe afstrijken, maar doe je dat naar beneden toe dan snijden de haarfijne zaagtandjes in je vingers. Maar niet doen dan. Je kunt het eten maar dan alleen de witgekleude onderkant. Er zijn meer planten waar je je mee kunt voeden mocht je in het watergebied blijven steken. Je kunt er ook lopen, het is er ongeveer tot 90cm diep. Als ik goed geluisterd heb want met de oordoppen ter bescherming van het geluid van de motor in, was dat niet altijd even gemakkelijk.

Tijdens de bootocht werden we gewezen op een lichtbruinig spul. Je kon er ook aan voelen, het drijft in het water. Ik heb het niet gedaan, stel je voor dat zo’n engerd eronder zit…. brr …. byebye handje…. Maar goed ook, Al, de gids vertelde dat het aligatorpoep was😂😂😂😂😂.  De aligators zijn luie dieren (hm… ik weet het niet, ze sparen vast kun krachten om te eten te pakken…). Er lagen er een paar in de zon, volgens mij te wachten op een lekker hapje… er zou ook een roodschildschildpad liggen maar die kon ik niet zien omdat ik aan de andere kant van de boot zat.

Na de boottocht was er nog een show met een aantal luie donders die alleen hun krachtige kaken showden omdat er een lekker hapje in gemikt werd. Een mini aligator werd geshowd en mocht je vasthouden. Brr nee hoor, zelfs met een ring om de bek durf ik dat niet. Dit kleintje, net zo groot als de onderarm van Al, is nu 2 jaar.

Hierna zijn we onderweg gegaan naar Miami. Wat een kick geeft dat als je de skyline ziet. Heel veel wolkenkrabbers, veel luxe op het water en langs de straten. Het was er in de middag bijzonder druk dus we zijn langs de kades van de cruiseschepen doorgereden naar Miami Beach om te kijken of we het strand nog even op konden. Er staan van die leuke wachtershuisjes. Het is gelukt om een klandestien parkeerplekje te vinden en heel – heel even te genieten van het uitzicht. Zo mooi met de lange schaduwen van de weldra ondergaande zon!

Bijna bij het hotel terug aangekomen zijn we per ongeluk een woonwijk ingereden en zagen daar drommen verklede mensen staan. HALLOWEEN! Toch wel leuk om dat hier te zien. In de wijk liepen mensen met verklede kindertjes langs de huizen voor snoep. Een van die huizen wilden we op de kiek zetten en we werden meteen uitgenodigd ook te komen voor een candy. Praatje gemaakt, snoepje mee en weer door om een hapje te gaan eten. Elly had zich verheugd op een heerlijk toetje. Ik at een heerlijke nacho schotel met een pittige maar precies goede saus. Zo groot dat ik hem niet op kon.

Ja, en dan is het bijna zover… de koffers moesten weer ingepakt worden want morgen gaan we vroeg op pad om… eerst de auto terug te brengen naar het vliegveld (ah heerlijke auto moeten we nu écht afscheid nemen?) En dan met de bus van de cruisemaatschappij naar het schip. We schepen rond 12 uur in, en varen om 14.00 uur uit, eerst naar Key West waar we de volgende morgen aankomen.  Het wordt dan een paar dagen waarschijnlijk wat stiller, maar we komen vast terug met mooie verhalen. Ik hoor hier en daar dat het al snel zo’n ideale manier van reizen moet zijn dat het een verslavend effect kan hebben. En …. laat ik nou verslavingsgevoelig zijn….. misschien kan ik wel iets laten weten want er is beperkt internet aan boord. De techniek van tegenwoordig staat voor niks. Mijn vader had het prachtig gevonden toen hij de wereldzeeën bevoer, dat weet ik zeker. Mijn moeder ook want telegrammen sturen deed je vroeger alleen bijvoorbeeld als jullie kind geboren was. En dan vertelde je niet het geslacht zodat er meteen een telegram terugkwam: jongen of meisje… telegram terug met de tekst: Yolanda. Ik ga zien of ik de zeebenen van mijn vader geërfd heb. In ieder geval het avontuurlijk ingestelde karakter.

Nog een paar foto’s voor jullie inplakken, deze keer zet ik ze even voor mijn gemak onderaan dit bericht. Want mijn bedje roept welterusten naar jullie. Of goedemorgen….

Liefs, Yolanda

Volg Attelyootje:

Comments 1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Je vindt de website mooi? Vertel het je vrienden: